بازمانــــده تنهــــــا
 
آرشیو کل وبلاگ سابق سید محمد انجوی نژاد
                 صبح عید فطر :
رمضان تموم شد .
عید همه مبارک . اما خدا هنوز هست . اونایی رو که جو گرفته بود  رفتن و اونایی رو که خدا گرفته  براشون فرقی نکرد .

 

بهر جا بنگرم کوه و در و دشت    نشان از قامت رعناتو بینم
بخودت تلقین نکنی که کارم تموم شده ها . نه بابا استارت آدمیت زده شده .
خب منم دیگه این صفحه رو می بندم . از فردا صفحه جدیدی شروع میشه .
همینه دیگه . بهر حال رفت  و ما ماندیم . چه میشود کرد . تو همین وبلاگ مشهد تموم شد - اعتکاف تموم شد - رمضان تموم شد و شاید تو همین وبلاگ عمر ما هم تموم بشه .
خوشا به حال اونایی که زمان ها و مکان ها تمومشون نمی کنه .
و چه بدبختن اونایی که جو زده زمان و مکانند .
                            آخرین همین قسمت رمضان - تا بعد
**__________________________**
 
شب ۲۸ رمضان :
به مناسبت دشت خیلی خوبم در شب ۲۷ منهم یه هدیه برای وبلاگ نویسا و سایت دارهادارم .
اگر به سایت زیر بروید و در بالای صفحه - جای سرچ - نام وبلاگ یا سایت خود را تایپ و سپس سرچ کنید  فقط آن وبلاگ هایی را که به شما لینک داده باشند برایتان نمایش میدهد .
در ضمن میشه اینقدر به تکیه کلامای آپ دیت من تو نوشته هام در پیاماتون گیر ندید ؟
می بخشیدا اما مثل اینکه یادتون رفته « من براتون مادری کردما ؟!؟!؟ »
چند بازم  همین !
**________________________**
شب ۲۷ رمضان :
آخرین شب قدر هم گذشت .
اما آیا خدا هم می گذرد ؟ آیا درب ها هم بسته می شود ؟
 آیا قدرت خدا کم می شود ؟ خب خیلی حرفا باشه برای شب آخر .
اما نقدا اینکه - البته از نظر حقوقی عرض می کنما - نکنه ماه رمضان با تموم شدنش بهانه ای دست ما بده برای برگشت . نه ! رمضان استارت شروع است .
یعنی در اول جاده رهایی قرار گرفتن . رمضان هدفیست برای ایصال به مطلوب نه اینکه خود هدف باشد . یادت باشد شیطونی که داره برای روز آزادیش نقشه میکشه الان داره روی همین پروژه برای تو کار می کند که ترا در مخمصه نرسیدن به هدف گیر بیندازد .
پاتکت رو آماده کن . رمضان وسیله است نه هدف .
اوکی ؟ دتس رایت 
راستی براتون خیلی شاید جالب باشه بفهمین دشت خودم برای شب ۲۷ رمضان چی بوده ؟
اینه : آدم می تونه تنهای تنها در این عالم زندگی کنه و بعد هم بمیره     عجالتا همین !
**_____________________**
 
شب ۲۲ رمضان :
خدایا دو شب قدر گذشت و فقط یک شب دیگر مهلت باقیست .
خودت میدانی دردم چیست .
دردم اینست که این همه مردمی که می آیند اگر از خانه ات نا امید بروند دشمنانت خوشحال میشوند و آغوششان را باز می کنند .
آیا تو این را می پسندی ؟!؟
دردم اینست که جوانان صبر جمیل ندارند و تو هم برای چیزی که ندارند حتما امتحان نمی گیری .
غیر ازین است ؟
دردم این است که آغوش بسته تو دارد جامعه ما را به سمت شیاطین می برد .
دردم این است که حیوانیت ها دارند جای ملکوتیان را می گیرند .
وآیا که غیر تو می تواند ما را دستگیری کند .
به من اجازه بده با همه وجود فریاد بزنم : الهی و ربی من لی غیرک .
و در آخر :
                 دردم اینه یه یار دارم     نمی دونم چه شکلیه !!؟
                                             همین !
**_________________________**
 
شب ۱۷ رمضان
وای ی ی ی ی ی !!    
شبای قدر داره می رسه . من نمی دونم خدا فقط شبای قدر خوب نگاه می کنه یا نه . اگه اینطوری باشه خاک تو سرم شد . هنوز همون قبلیم بی هیچ تغییری و البته بی هیچ مددی . اگه نبود ماه رمضون روم نمیشد بگم اما حالا که هست بذار بگم .
خدایا بی مدد نمیتونم .    
                                 نمی تونم . نمی تونم .
                                                                  این دیالوگ آخرمه !!
**________________________**
 
شب ۱۶ رمضان
به شبهای قدر نزدیک می شویم . میدونید بالاترین پیام دعای ابوحمزه چیه ؟
اینکه ما بتونیم به خدا اثبات کنیم که اگر گناهی هست از جوانی و بچگی و قصور ماست . اگرنه ما دعوایی با خدا نداریم . من با تو مخالفت کنم ؟؟ غلط می کنم !!
دل ما اسیر توست . دیدّ ما منتظر توست . چون احساست نمی کنم اینقده بد شدم . خدایا تا شبای قدر یه کمی بهم احساس بده . نکنه تعریفای مردم باورم بشه . نخیر من هیچم هیچ .
شاید عبادت اول این شبای مونده تا شب قدر تکرار این فراز ابو حمزه با شه :
ما انا یا سیدی و ما خطری . خدایا من درمقابل تو اصلا حساب نمیشم .
پس اگه بگم هیچم هم غلطه .
                                            یا من اظهر الجمیل و ستر القبیح .
**______________________**
 
شب ۱۴ رمضان :
ماه داره به نیمه می رسه . آیا مهمانیم یا در زندانیم ؟!
آیا رمضان ها و امثالش زندانی است که در آن نمی توانیم گناه کنیم و در انتهای آن نفس راحتی می کشیم که بار دیگر زمینه گناه فراهم شده است ؟
من معتقدم مهمانی زورکی نمی شود . مهمانی از اول شوالست . حالا فقط زندانیانی هستیم که به اجبار محیط و شرم از نرسیدن به مطامع شبهای قدر کمی کمتر بدیم .
                           همین است ؟!
**________________________**
------------------
همه بچه های واحد های مختلف دارن وبلاگ می زنن . وبلاگ قشنگ واحد شهدا هم معرکه است .
اما رمضان !؟ 
رمضان می رود و الان شب ۱۲ رمضانه . آیا این بار چه می کند  ؟
من اینو میگم ،
ای ماه خدا . ای مهمونی با صفا :
این بار یا سیاهیهای منو ، تاریکیای دلمو ، زشتیهای وجودمو ببــــر ، یا خودمو !!!
                      جدی همین !!
**___________________________**
 
 

 

 

رمضونه ، رمضونه  ......  دلا خونه ، دلا خونه

 

دوای درد غریبا  ........  آقا جونه ، آقا جونه

----------------

باز رمضون رسید . نمی دونم امسال چی میشه ؟

 

بازم مثل همیشه منم و عدة زیادی که دستاشونو میذارم تو دست خدا و آروم با خنده میرن یا نه ، خودمم یه چیزی میشم .

 

نمی دونم بازم پل جهنم میمونم یا میشه منم یه نیم رخی از جمال یارمو ببینم .

 

رمضون اومد و من دلخسته و غمزده ای که میخوام برای همه از مهر خدا بگم . اون مهری که خودم فقط آدرسشو بلدم .

 

 مهری که مانند خرمایی بر نخیل به دست کوتاه من میخنده .

خدایا :

خسته ام . اما گویا تو همین خستگی را بر من میپسندی .

 

شکسته ام اما با رضای تو صورتم را سرخ می انگارم . چه کنم ؟

 

خدایا بغضی همة وجودم را گرفته . بغضی از همه چیز و همه کس .

 

بغض غربت و تنهایی و جا ماندگی .

از شهدا ؟؟

 

نه بابا ! از همین چوونایی که هزار تا هزار تا میان و میرن و می پرن و من تنها نظاره گر رفتنشادابشونم .

 

آن مرغ خوش آواز چه زیباست به پرواز 

 

مبهوت منم ، خیره در او ، چشم و دهان باز

 

بر خاک منم بسته و دربند و حصاری

در حسرت پرواز ، سراپا هوس و آز

 

گر حسرت پرواز به دل هست عجب نیست

 

مرغ قفسم ، نیست مرا عادت پرواز !!؟

 

ایشالله تو رمضون خیلی بیشتر می نویسم . آخه یه کمی سبکترم . مهمونیه دیگه .

همین !!؟

نه ببخشید !

 یه تیکه هم از آرشیو می زنم . آخه حیفم میاد تو آرشیو بمونه .

**___________________________**

 

 

 

 

یکشنبه، 1 تیر، 1382

مظلوم کوچکم ؟!

مریم کوچکم .......  انشب که موشک آمد و ویران کرد

مریم بخواب بود  .... فردا فقط عروسک خونینش

برجای مانده بود   ........ یک هفته بعد نیز   ...... یک پیر مرد

دست بخون نشسته مریم را

از قلب سبز باغچه سرخ خانه اش

در لابلای گریه گلها جست .

مظلوم کوچکم ...... اینگونه در شقاوت ظلمی بزرگ سوخت

---------------------------------

 گرسنه !!

خاطرات یک معلم ابتدائی :

مریم 10 سال دارد . او هنگام کلاس به بهانه آب خوردن اجازه می گیرد و بیرون می رود ،

آرام از پشت شیشه نگاهش می کنم .

از میان ته مانده نان و پنیر بچه ها در کنار سطل آشغال تکه نانی را بر می دارد و با اشتهای فراوان میخورد.

دلم می گیرد .

همین ! 

 

۱۳۸٢/۸/۵ساعت ٢:۱۵ ‎ق.ظ


نوشته شده در تاريخ ۱۳٩۳/۳/۱۱ توسط سید محمد انجوی نژاد